Het Pad

Ik vraag mij nochtans regelmatig af

Wat is dat ik waar men over spreekt

Datgene wat in de stilte verbleekt

Daar scheidt men het koren en het kaf

Daarom mijden zovelen het stille

Want zij weten niet of er wat overblijft

Wanneer geen woord nog meer beklijft

Ongetemde wereld buiten de wille

Maar ik kan u met klem slechts bidden

Tracht toch eens het tumult te ontkomen

Die wereld is illusie, fictie en fantomen

Laat los en omarm de stilte in uw midden

Vergeefs zoekt men in het denken het licht

Maar het is het hart dat ons alleen kan tonen

En de zoektocht naar binnen alleen kan lonen

Als men niet voor de verleidingen zwicht

Het ware zelf te ontdekken is het pad

Verbrandt u zelve op het altaar

En u zult herboren worden aldaar

Doorheen de poort waar niemand trad