Padstelling

Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken wat ik van democratie vind. Men kan goed beargumenteren waarom het het meest waardeloze model van staatsinrichting is, iets waar men het in de diepe historie ook al over had. Met name Socrates was erg uitgesproken. Ik ga in dit artikel niet alle argumenten tegen de democratie opsommen, maar mij in het bijzonder even richten op één punt waar we tegen de grenzen van democratische besluitvorming aanlopen.

Veel landen in het Westen hebben met dit probleem te maken; de overheid en de gezalfde bestuurlijke klasse, en dat deel van het electoraat dat op hen stemt, ontberen de wil en wens om als monolithische samenleving te blijven bestaan. Met andere woorden: zij doen er alles aan om nationale identiteit, etniciteit, vaderlandsliefde, patriottisme, etc. uit te bannen. Dat deel van de bevolking dat juist die elementen wel onontbeerlijk vindt, wordt weggezet als "rechtsextremist" of "nazi". We hebben hier te maken met een patstelling waarin een democratisch proces geen soelaas kan bieden. Platgeslagen wil één kamp niet langer bestaan als authentiek volk met eigen tradities, cultuur en taal, en een ander kamp wil dat wel. Dit existentiële vraagstuk kan, zoals gezegd, niet door de meeste stemmen gelden worden opgelost, omdat men het bestaan van het eigen volk niet kan laten afhangen van mensen die er het einde van wensen.

Het is zelfs vanzelfsprekend dat de groep die wil blijven bestaan zich zal verzetten tegen de eigen uitwissing. En hoezeer onze symboolpolitici zich ook bedienen van holle frasen en dramatisch gebrachte boodschappen van afkeuring van geweld tegen autoriteiten, er is geen enkel moreel perspectief te bedenken waarin een groep mensen, of zelfs een heel volk, zijn eigen ondergang zou moeten accepteren omdat dit de wens van de meerderheid is. Er is maar één uitkomst denkbaar in dit scenario en dat is een gewelddadig conflict waarin dit dispuut beslecht wordt. Ik ben de laatste die geweld toejuicht, maar de geschiedenis en de zuivere rede laten ons zien dat er uit deze patstelling maar één uitweg is.

Onze "bestuurders", een kwalificatie die alle glans en glorie verloren heeft, lijken zich volledig onbewust van wat zich net achter de horizon bevindt: een enorm reservoir van kwaadwilligheid. Het zijn niet langer "zorgen", je weet wel, die dingen die politici altijd veinzen als er weer iets ernstigs voorgevallen is, en ook geen frustraties, onvrede, fobie of onlusten. Dat zijn we allang voorbij. Er broeit iets veel donkerders in de krochten van de westerse samenlevingen, en dat is iets waarvan de politici menen het te kunnen beheersen. Het is een allesverzengende haat die er gecultiveerd wordt. Waar men geconfronteerd wordt met lieden die een einde willen aan het bestaan van je volk, alles op alles zetten om het verraad volledig te maken, en God weet welke andere doelen het kan vinden voor haar loyaliteit dan aan het eigen volk, daar is er geen enkele grond meer om deze haat nog langer te beteugelen. Laat staan er een morele grond voor te vinden om haar te verwerpen.

Zoals gezegd verkies ik een vreedzame oplossing boven geweld, en schets ik met dit schrijven slechts het, historisch bekeken, onafwendbare. Ik kan niet aan de indruk ontkomen dat er ergens in het tumultueuze Europa zeer binnenkort een moderne Bastille zal plaatsvinden. Een onstuurbare, immense explosie van geweld tegen de heersers waarbij velen gedood zullen worden die onschuldig zijn. De koortsige massa maakt weinig onderscheid en zal pas uitgeraasd zijn als alle denkbare vertegenwoordigers van het hun vijandige zijn uitgemoord. Civilisatie gaat maar zo diep als de goedkope pakken van de bestuurders. Barbarisme is het terugzetten naar de fabrieksinstellingen van een samenleving wanneer er een fundamentele disbalans is ontstaan.

De eerste tekenen hiervan zijn al zichtbaar in Nederland. Bij de demonstraties in Loosdrecht merkte een demonstrant op: "Dit had veel eerder moeten gebeuren (doelende op de brandstichting)… Ik ben wel uitgepraat." Als een kritisch deel van de bevolking deelgenoot wordt van dit sentiment, dan is een nieuwe Bastille zeer veel dichterbij dan men nu vermoedt.

En net zoals de Ring van Sauron zijn bezitters tot waanzin drijft, zo zal het dreigende verlies van macht het ware gezicht van de staat onthullen. De staat zal niet schromen om het vuur te openen op de bevolking teneinde de ring te behouden. Dit is keer op keer gebleken in de historie en het recente verleden. Ondanks alle luchtige en verheven poeha over het democratische en beschaafde Westen zullen de monopolies op geweld geen concurrentie dulden binnen hun monopolie. En terugkijkend op al die perioden van conflict en onderdrukking (250 miljoen mensen vermoord door hun eigen regering in alleen de twintigste eeuw) is er één ding dat we kunnen zeggen: in deze gevallen is macht het enige dat ertoe doet. Ofwel een volk heeft of neemt de macht om te bestaan, of men heeft haar niet en moet een bestaan onder het volksvreemde leiden.

Ik zou ook wel eens een vrolijke noot willen brengen, maar na het lezen van dit stuk kunt u het beste een paar kattenfilmpjes kijken op YouTube; een probaat middel tegen zwaarmoedigheid. Rest mij de dubieuze taak u te blijven informeren over de onwelgevallige zaken die zich voltrekken in ons bestaan.